6,2

það mætti halda að við steinunn hefðum skroppið til útlanda þegar skjálftinn reið yfir í gær, hann fór algjörlega fram hjá okkur. við fundum ekki fyrir neinni hreyfingu þótt við lægjum í grasinu í hljómskálagarðinum í sólbaði! það er ekki eins og við höfum verið að gera eitthvað sem gæti komið í veg fyrir að við föttuðum að það væri jarðskjálfti...nei nei, við bara lágum á jörðinni með lokuð augun og gerðum ekki neitt! Ótrúlegt.

þótt mér finnist þetta svona ótrúlegt þá er ég samt fegin að hafa ekki upplifað skjálftann, því ég man ennþá hversu hrædd ég var þegar hinn reið yfir (árið 2000). þá hljóp ég grátandi út úr sumarbústað fyrir austan, sem var einmitt á skjálftasvæðinu, og ég gleymi því seint hversu óhugnanleg upplifun það var.

ég kynntist íslenskri stelpu þegar ég bjó í bandaríkjunum, en hún kemur frá þykkvabæ á suðurlandi. hún sagði mér að hún ætlaði sér sko ekki að missa af stóra suðurlandsskjálftanum þegar hann riði yfir. ég hélt að hún væri að djóka! ég spurði hana hvort hún vissi ekki örugglega að afleiðingarnar gætu orðið skelfilegar og hún bara "jú jú, ég vil bara alls ekki missa af honum"...ég var hneyksluð og ef ég væri ein af þeim sem misstu lifibrauð sitt eða búslóðina í gær þá hefði ég öskrað á hana fyrir að segja þetta!

"the answer my friend is blowin in the wind, the answer is blowin in the wind"


kolla...sem á vonandi aldrei aftur eftir að upplifa jarðskjálfta